Sąd Najwyższy kolejny raz o umowach terminowych

Sąd Najwyższy w swoim wyroku z 5 czerwca 2014 roku rozstrzygnął istotną kwestię stwierdzając, że długoletnie umowy na czas określony powinny być traktowane tak jak umowy na czas nieokreślony, zaś pracownikom zatrudnionym na podstawie takich umów przysługiwać powinny jednakowe uprawnienia jak tym zatrudnionym na nieokreślony czas.


Sąd ten jako nieuzasadnione znajduje stosowanie dwutygodniowych okresów wypowiedzenia w sytuacji gdy pracodawcę z pracownikiem łączy długoletnia umowa na czas określony. Umowa taka uzasadnia traktowanie pracownika, świadczącego na jej podstawie pracę, w taki sam sposób jak pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony. Sąd Najwyższy wskazał również brak możliwości zastosowania art. 33 Kodeksu pracy, zgodnie z którym przy umowie na czas określony dłuższy niż 6 miesięcy okres wypowiedzenia wynosi dwa tygodnie. Jako nieuzasadnione Sąd Najwyższy znajduje niepodanie w sytuacji wypowiedzenia długoletniej umowy na czas określony jego przyczyny.


Gorsze traktowanie pracowników posiadających długoletnią umowę na czas określony względem pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony może zostać uznane za dyskryminację. Zostało także podkreślone przez Sąd Najwyższy, że zawarcie długoletniej umowy na czas określony powinno mieć miejsce wyjątkowo, i to przy uwzględnieniu charakteru wykonywanej pracy.

Kancelaria rozwija praktykę transakcyjną, nieruchomościową i okołogiełdową.

Obsługując ponad 100 podmiotów gospodarczych rozwija także praktykę korporacyjną.

Kancelaria Prawa Pracy, FATCA i Prawo Piłki Nożnej to kolejne dziedziny specjalizacji Kancelarii. Kancelaria i jej prawnicy rozwinęli szereg węższych, ścisłych specjalizacji prawniczych, opierając je na dotychczas zdobytym w tego typu sprawach doświadczeniu.

 Do góry