Dyrektywa wdrożeniowa – nowe regulacje w zakresie delegowania pracowników

Twierdzenie jakoby dyrektywa 96/71/WE z dnia 16 grudnia 1996 roku dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, w niewystarczającym zakresie regulowała instytucję delegowania, zgodnie powtarzane jest przez osoby obeznane z tematem. Od dawna dostrzegano potrzebę szerszego uregulowania tej instytucji, a przede wszystkim wprowadzenia mechanizmów egzekwowania określonych uprawnień pracowników oraz obowiązków pracodawców.

Najwięcej problemów dostarcza obecnie brak uszczegółowienia określonych zagadnień w dyrektywie 96/71/WE, w której nie przewidziane zostały dostateczne kryteria umożliwiające zdefiniowanie pojęć delegowania, pracownika delegowanego czy pracodawcy delegującego. Tym samym organy Unii postanowiły dokonać uszczegółowienia zakresu wskazanych pojęć drogą dyrektywy wdrożeniowej, czyli dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 roku w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, która weszła w życie w dniu 17 czerwca 2014 roku.

W dyrektywie wdrożeniowej przewidziane zostały warunki umożliwiające dokonanie oceny czy mamy faktycznie do czynienia z delegowaniem pracowników, to jest czy dany przedsiębiorca w ramach swobody świadczenia usług korzysta z możliwości tymczasowej pracy swoich podwładnych w innym państwie członkowskim celem realizacji kontraktu, tak aby możliwe było odróżnienie od, przykładowo, przemieszczania się pracowników w celu stałego świadczenia pracy czy odbycia podróży służbowej. Trzeba zauważyć, że to z która formą świadczenia pracy przez obywateli Unii będziemy mieć do czynienia determinuje jak dane działania - w ramach której swobody rynku wewnętrznego – zakwalifikujemy, jako świadczenie usług (delegowanie pracowników) czy przepływ pracowników.

Przyczynkiem do skonstruowania i przyjęcia przez instytucje unijne dyrektywy wdrożeniowej było również nieprawidłowe stosowanie w państwach członkowskich przepisów implementujących zapisy dyrektywy 96/71/WE oraz brak zrozumienia jej celów. Konieczne stało się umożliwienie drogą odpowiednich regulacji skuteczne egzekwowanie praw przyznanych pracownikom delegowanym, a przede wszystkim warunków zatrudnienia mających zastosowanie do delegowanych pracowników zgodnie z prawem obowiązującym w państwie członkowskim, w którym delegowany ma pracę wykonywać. Tym samym dyrektywa wdrożeniowa przewiduje również szereg kryteriów umożliwiających ocenę czy przedsiębiorca delegujący pracowników prowadzi znaczną część swojej działalności w państwie z którego pracownicy są delegowani, celem oceny, że nie prowadzi działalności niekierowanej wyłącznie na delegowanie, a także kryteriów umożliwiających ocenę czy pracownik delegowany wykonuje swoją pracę w innym państwie jedynie tymczasowo. Tak więc, w dużej mierze od oceny spełniania wskazanych kryteriów zależeć będzie ocena czy mamy do czynienia z delegowaniem. Kryteria te, dotyczące zarówno pracownika delegowanego jak i przedsiębiorcy delegującego pracowników, mają stanowić wyznacznik także dla organów kontroli, do których ustanowienia zobowiązane zostały państwa członkowskie.

Nowa dyrektywa przewiduje, w dalszej kolejności, dostęp dla pracowników do informacji dotyczących warunków zatrudnienia zagwarantowanych w państwie przyjmującym. Dostęp do informacji obejmować ma nie tylko powszechnie obowiązujące przepisy prawne, ale również umowy zbiorowe które mają moc równą aktom powszechnie obowiązującym oraz wszelkie inne źródła prawa pracy którymi mogą zostać objęci pracownicy delegowani. Tak jak i dotychczas, w zapewnieniu dostępu do informacji wspomagać ma państwa członkowskie Komisja Europejska.

Dyrektywa wdrożeniowa ma za zadanie także zapewnić i ułatwić współpracę między państwami członkowskim w zakresie ułatwiającym ochronę pracowników delegowanych, ale także kontrolę pracodawców. Kontrola o której mowa przejawiać się będzie głównie w drodze wymiany informacji między właściwymi, specjalnie powołanymi, organami funkcjonującymi w każdym państwie członkowskim. Dyrektywa zapewnić ma bowiem współpracę administracyjną między państwami poprzez współdziałanie organów krajowych odpowiedzialnych za nadzorowanie warunków pracy w każdym z państw, w tym celu organy państwa przyjmującego pracowników będą zobligowane współpracować z organami państwa delegującego. Ustanowienie zaś tzw. biur łącznikowych w każdym z państw członkowskich ma na celu wspomaganie wymiany informacji między państwami członkowskimi w zakresie kontroli pracodawców, ale również w odniesieniu do dostarczania sobie nawzajem informacji dotyczących warunków zatrudnienia w innym państwie członkowskim.

Doniosłą również, nową regulacją przewidzianą w dyrektywie wdrożeniowej są niewątpliwie przepisy dotyczące kontroli przedsiębiorców oraz dochodzenia roszczeń przez pracowników. Przedsiębiorcy decydujący się świadczyć swoje usługi w innym państwie członkowskim i w tym celu delegujący pracowników powinni mieć na uwadze standardy takie jak obowiązek zgłoszenia faktu delegowania, przechowywanie dokumentacji pracowniczej czy wyznaczenie swojego przedstawiciela.

Wszystkie powyższe działania nakierowane są, przede wszystkim, na zapewnienie pracownikom delegowanym warunków zatrudnienia zgodnych z wyznaczonym standardem w całym okresie delegowania, a także usprawnienie i ułatwienie działań w zakresie delegowania, w tym przełamywanie barier między państwami. Mimo jednak wprowadzania regulacji na poziomie unijnym, stwierdzić należy, że państwa członkowskie – przykładowo Francja, Belgia czy Niemcy – gotowe są tworzyć i już tworzą swoje własne, krajowe bariery w tym takie także utrudniające naszym polskim firmom delegowanie pracowników, a tym samym dostarczanie znacznych zasobów siły roboczej. Wszak 23% pracowników delegowanych w Europie to Polacy.

 

 

 

Kancelaria rozwija praktykę transakcyjną, nieruchomościową i okołogiełdową.

Obsługując ponad 100 podmiotów gospodarczych rozwija także praktykę korporacyjną.

Kancelaria Prawa Pracy, FATCA i Prawo Piłki Nożnej to kolejne dziedziny specjalizacji Kancelarii. Kancelaria i jej prawnicy rozwinęli szereg węższych, ścisłych specjalizacji prawniczych, opierając je na dotychczas zdobytym w tego typu sprawach doświadczeniu.

 Do góry