Ograniczenia w zakresie delegowania pracowników

Trybunał Sprawiedliwości w swoim wyroku z dnia 3 grudnia 2014 roku (sprawa C-315/13) wypowiedział się co do dopuszczalnego zakresu ograniczenia swobody świadczenia usług, przy korzystaniu z której wykorzystywani są pracownicy delegowani.

Ograniczenie, którego dopuszczalność wprowadzenia rozważał Trybunał, przejawiało się w konieczności zgłaszania delegowanych pracowników w państwie, w którym usługi są świadczone nie tylko przez przedsiębiorcę z innego państwa członkowskiego Unii, który pracowników zatrudnia, ale,  w określonych przypadkach, także przez odbiorcę usług, u którego pracownicy ci świadczą pracę.

Trybunał uznał nałożenie w prawie krajowym tego rodzaju obowiązków na przedsiębiorcę zatrudniającego delegowanych pracowników za dopuszczalne i zgodne z prawem unijnym.

W rozważanym stanie faktycznym czterech pracowników z Polski oddelegowanych zostało do pracy w belgijskiej spółce powiązanej kapitałowo z polską spółką zatrudniającą rzeczonych pracowników. Pracownicy ci nie zostali zgłoszeni przez polską spółkę do belgijskiego urzędu zabezpieczenia społecznego, zgodnie z wymogami ustanowionymi w ustawie programowej obowiązującej w Belgii.

W myśl zapisów tej ustawy w sytuacji jeśli pracodawca delegujący pracowników nie zgłosi faktu ich delegowania do tegoż urzędu, obowiązek w zakresie zgłoszenia danych identyfikujących tych pracowników, ich pracodawcę oraz danych samego zgłaszającego, przechodzi na usługobiorcę, na rzecz którego pracownicy wykonują pracę. Wobec okoliczności, że belgijska spółka, przy jednoczesnym braku zgłoszenia danych dotyczących delegowanych pracowników przez polską spółkę, nie zgłosiła danych świadczących pracę na jego rzecz Polaków do właściwego belgijskiego urzędu, na członków jej zarządu zostały nałożone kary grzywny.

Ukarani menedżerowie spółki odwołując się od decyzji nakładającej na nich kary wskazywali, że obowiązek w zakresie zgłaszania danych identyfikacyjnych pracowników delegowanych nałożony nie tylko na pracodawcę delegującego, ale również na odbiorcę usług – spółkę, która nie zatrudnia tych pracowników, a jedynie korzysta z ich pracy – stanowi nieproporcjonalne ograniczenie w swobodnym świadczenia usług.

Urząd belgijski wskazywał natomiast, że ograniczenie takie uzasadnione jest przede wszystkim potrzebą ochrony pracowników oraz zapobiegania nieuczciwej konkurencji obejmującej zwalczanie dumpingu socjalnego pracowników, a także zapobiegania oszustwom i zwalczenia innych nadużyć.

Konieczność zgłaszania danych pracowników delegowanych oraz faktu delegowania uzasadnione ma być, wedle belgijskich władz, uzasadniona również potrzebą kontroli w zakresie stosowania wobec tych pracowników warunków pracy i płacy jakie powinny mieć wobec takiego pracownika zastosowanie w myśl przepisów dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 roku dotyczącej delegowania pracowników do świadczenia usług na terytorium innego państwa (Dz.U. L 18 z 21 stycznia 1997 roku). Zgodnie bowiem z art. 3 dyrektywy 96/71/WE pracownikowi delegowanemu powinny zostać zapewnione warunki pracy i płacy, w zakresie określonym w tym przepisie, jakie obowiązują w państwie członkowskim delegowania, o ile są one korzystniejsze od tych obowiązujących w państwie, z którego pracownik jest wysyłany.   

W swoim wyroku Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że postanowienia Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej nie sprzeciwiają się ustanawianiu przez poszczególne państwa członkowskie ograniczenia swobody świadczenia usług takie jak powyższe.

Jak przypomniał Trybunał uzasadniając swój wyrok, za dopuszczalne niewątpliwie należy uznać nałożenie na przedsiębiorcę delegującego obowiązku zgłoszenia pracowników delegowanych do właściwej instytucji państwa członkowskiego do którego pracownik jest delegowany. Jednocześnie oprócz takiego obowiązku państwa członkowskie mogą również przewidywać konieczność zgłaszania danych tych pracowników również przez odbiorców usług. 

Mimo że Trybunał uznał dopuszczalność ww. ograniczenia, należy stwierdzić jednak, że ta istotna przeszkoda w transgranicznym świadczeniu usług, czyni je mniej atrakcyjnym przedsięwzięciem. Usługobiorca, który zobligowany będzie dokonać szeregu formalności związanych z korzystaniem z pracy świadczonej przez delegowanych pracowników może powstrzymać się lub znacząco ograniczyć zakres korzystania ze świadczonych transgranicznie usług.  Odbiorcy usług mogą również poczuć się zniechęceni do korzystania z usług świadczonych transgranicznie w razie istnienia sankcji grzywny na wypadek niewypełnienia obowiązku zgłoszenia pracowników delegowanych.

Kancelaria rozwija praktykę transakcyjną, nieruchomościową i okołogiełdową.

Obsługując ponad 100 podmiotów gospodarczych rozwija także praktykę korporacyjną.

Kancelaria Prawa Pracy, FATCA i Prawo Piłki Nożnej to kolejne dziedziny specjalizacji Kancelarii. Kancelaria i jej prawnicy rozwinęli szereg węższych, ścisłych specjalizacji prawniczych, opierając je na dotychczas zdobytym w tego typu sprawach doświadczeniu.

 Do góry